Çikolatalı kek

Bir haftadan beri aklımda browni yapmak var.Nihayet bugün okuldan sonra eve döndüğümde hayalimi gerçekleştirdim.Aslında istediğim klasik browni yapmaktı.Sıkı,yoğun kıvamlı,yoğun çikolatalı,gerçek browni.Bu kek,pasta işleri öyle göründüğü gibi kolay değil.Mesela sünger gibi bir kek yapmak istiyosunuz,sert oluyor,ya da dışı sert olsun istiyosunuz sünger gibi oluyor.Kimi süt koyuyor kimi yoğurt.Yapımı çok basit gibi gözükse de ideal kek bolca pratik gerektiriyor.Gramlarla oynamak lezzeti çok farklılaştırabiliyor.Çok iyi bildiğiniz bir tarif değilse,oranlarla fazla oynamamak da fayda var.Tam olarak ne istediğini bilmek,her işte olduğu gibi burda da önemli ;) 

Ben tam istediğim tarifi bulmuştum ki,instagramdan takip ettiğim prensesinmutfaği'nın iddialı paylaşımını gördüm ve tamam dedim,madem bu kadar güzel denemeliyim.

Tabii ki kendimce değişiklikler yaptım.Bu kekin  özelliği içinde çikolata yerine nutella olması.Açıkcası beni cezbeden de bu oldu.

Ancak;browniyle kakaolu kek arasında ince bir çizgi var ve bu bence

biraz daha keke benzeyen bir browni oldu.Benim istediğim daha basık,ağır,ince bir şeydi.Tabii ki ufak tefek değişiklikler yaptığım için olabilir.Herneyse bu da yumuşak güzel bir kek oldu.

Malzemeler:

100gr tereyağ

1 su bardağı toz şeker

2 dolu yemek kaşığı nutella

3 yumurta

2 paket vanilya

1 paket kabartma tozu

1 su bardağı un

1 paket kakao (25gr)

1 çay bardağı süt

1 çay kaşığı tuz 

Ceviz

Yapılışı:

Tereyağı erittim

Nutellayı ve şekeri katıp karıştırdım.

Yumurtaları her kırdığımda yeniden karıştırdım.

Sütü ekledim.

Un,kabartma tozu,vanilya ve tuzu hep beraber eledim.

En son kakao ve cevizi ekleyip karıştırdım.

Yağlanmış düz bir kalıba koyup,170 derece fırında 20 dk pişirdim.Sonuç mükemmel.

Üzerine çikolata sos koyucaktım ama evde olmadığını geç farkettim.Bir kahve fincanı süte,bir paket çikolata ekleyip,pişirdim.Güzel bir sos oldu.Yanında çilekle,gerçekten çok güzel oldu bu kek,üşenmedim yaptım,üşenmeyin yapın.Zaten çok pratik.

Prensesinmutfaği'na tekrar teşekkür ederim.

Hep evde olmayı sevdiğimi söylesem de,vaktimin çoğunu dışarda geçiriyorum.Belki de buyüzden evimi özlüyorum.Bu ay evimde güzel değişiklikler yaptım.Bununla ilgili bir yazı da çok yakında geliyor.Huzurlu haftasonları...

Sürpriz 12/12/14

Son zamanlarda en çok istediğin şey ne diye sorsanız; denge derim.
Hayatın bir sular seller gibi akmasından,bir olduğu yerde takılı kalmasından çok yoruldum.İsterdim ki hayatım güzel sürprizlerle dolu,her anım heyecanlı diyeyim,ama işlerimin yoğunluğundan ve yorgunluğumdan başka heyecan verici birşey yok.Nezaman biraz 'daha az yoğunluk' istesem,çok şükür elde ediyorum,evrenden torpilliyim.
Ama istediğim yavaşlamak değil,dengede kalmak ne çok hızlı ne sıkıcı,dengeli huzurlu,doya doya tadına vardığım bir hayat istiyorum.
Öğrencilerime yetişebileyim,arkadaşlarımla vakit geçireyim,evime kendime vakit ayırayım,yoksa yok mu böyle hayat.Valla olur olmaz bilemiyorum.
Ben diliyorum,ve bugün itibariyle programımı daha düzenli hale getirerek işe başlıyorum,gerisi evrene kalmış..

Ederi kadar

Bize en büyük kötülüğü "bana bir adım gelene ben on adım giderim" diye diye bunu iyi birşey gibi benimseten büyüklerimiz yapmış.Sana bir adım gelene bir adım gitmek lazımmış.Herkese hakettiğini vermek lazım,ne eksik ne fazla.Başımıza ne geldiyse o on adım gitmelerden geldi.

Tutamıyorum zamanı

Selam!

Hep derlerdi hani 25'ten sonra zaman nasıl geçecek anlamazsın,gerçekten de öyleymiş.Nezaman 2013 oldu,nezaman bitti anlamadım.
Aralığı da yarıladık,2014 de günler kaldı...
En son 2008'de düzenli blog yazardım,öğrenciyken,keyif yapmak için bolca vakit varken, ama daha sonrasında da devam ettim iyi kötü.Son iki aydır neden bu kadar uzak kaldığıma gelince,hadi anlatayım.







Yeni bir okula başladım,hem de hiç planda yokken.Freelance olayına tam adapte olmuştum,keyiflere doyamazken nedense aniden karşıma çıkan bir iş teklifine hayır diyemedim.Asla aklımdan geçirmezken... İyi mi ettim kötü mü hala bilemiyorum.Öğrencilerim beni çok güzel karşıladı,bana kekler pastalar yapıyolar,hediyeler veriyorlar.Bir de ben onlara alışabilsem.Açıkçası uzun süredir böyle yoğun bir ortamdan çok uzak kalmışım,üstüne bir de benim özel derslerim eklenince sanırım hayatımın en meşgul günlerini yaşıyorum.




Evime ve kendime uzun uzun vakit ayırdığım zamanları çok özlüyorum.Arasıra küçük keyifler yapıyorum yine ama günler anlamadan geçiyor.Hayatımın en değerli günlerinin böyle hızlı ve birbirinin aynı şeklinde geçmesi beni bazen üzmüyor değil.





Bu iş hayatının en güzel tarafıysa öğretmeler günü oldu.Bol kutlamalı bir gün hatta bir hafta oldu.İyi ki öğretmenim,işimi çok seviyorum.Haftaiçi okul,akşam özel dersler,haftasonu bir dil okulunda sınıf dersleri...Bir sürü öğrenci,bir sürü sevgi... Ne kadar çok insanla konuşuyorum,konuşturuyorum.

İşte böyle günler öğreterek,yeni insanlar tanıyarak,şükürle ve sabırla geçiyor.

Gönül isterdi ki daha çok yemek yapayım daha çok gezeyim...

Sağlık olsun da.. Arada yine uğrar,yazarım.

Sevgiler..

Sonbahar

En sevdiğim mevsimin tadını çıkarıyorum.
Yaz boyunca ne bunaldım,ne sıkıldım,ne darlandım,ne çektim be!
Takvimler Eylül 1i gösterir göstermez,bana bir huzur bir rahatlama geldi.
Melankolik oldum yine.
Sıcacık evde kitap okumalar,film izlemeler,yumuş yumuş hırkalar,kazaklar giymeler,yağmur sesiyle uyumak,ev buluşmaları...
Keyifli keyifli geçerken günler, Ekim 2013'ten bir selam verelim dedim günlüğümüze.

Huzurlu günler,sonbaharın tadını çıkarın,iyidir,iyidir...

Love me like the river falls,love me that is all...

The more I want to understand,the more I get in trouble.Every trouble made me stronger than before and now I feel the strongest of all.It is never enough to thank.I will never stop,now I want to spread one more sign.I do want to learn more,I desire to develop.Grow higher and higher.I am sure,I will...I have No doubt.

11 Eylül 2001

17 yaşıma girmeme 4 gün var,lise sondayım.Malum ergenlik bir yandan,Üniversite hazırlıkları bir yandan, buhranlı bir dönem.Saldırının ilk görüntülerini gördüğüm an kalbime birşey oturdu,o kadar korktum ki... Dünyanın sonu geldi sandım. O günü takip eden bir ay boyunca o sıkıntı içimden hiç gitmedi.İlk psikolog görüşmemi bu süreçte gerçekleştirdim.Ne yapsam gitmiyordu içimdeki sıkıntı.Niye bu kadar etkilendiğimi ben de anlayamamıştım.Bir ay sonra bir gece rüyamda sevdiğim birinin başından darbe aldığını ve öldüğünü gördüm.Sabah okulda sıra arkadaşıma rüyamı anlattığımda, bıktım artık senin rüyalarından da,buhranlarından da deyip yanımdan kalktı.Bir saat sonra babamın bir trafik kazasında,başından darbe alarak aramızdan ayrıldığını öğrendim... 11 Eylül içimi sıkar benim,çok sıkar... Her 11 Eylül'de o sıkıntı oturur kalbime...