Biliyorum bu yağmurlar masum yağmurlar değil, arındıramaz beni, kendisi kirli çünkü.Dünyanın kiri,tozu,pası,nükleeri,atığı hepsi içinde..
Olsun sesi yeter yine de, uzun uzun yürümek, soğuk havayı içine çekmek,düşünmek düşünmek..

Öyle çok şeyi,öyle çok kişiyi,önemli önemsiz,gerekli gereksiz..

Umutlanmak,hüzünlenmek,ne derin acılar içinde yaşadığımızın farkına olmak, sonra yine de gülümsemek,tüm bunları rüzgara verip göndermek en uzağa, belki de yağmuru bu kadar sevme nedenim böyle yoğun hissetmeme yardımcı olmasıdır.Belki de yağmur hüzünlerimi anımsatıyordur bana, yağmur,çamur olucak ama yine de güneş doğacak,ne kadar kötü ve hiç bitmeyecek gibi görünsede bitecek, işte bunu bilmek o kadar güçlü yapıyor ki..
Babamın en sevdiği şarkıyı dinlerken, içim eskisi kadar acımıyor böylesine güçlü hissederken..Uzak diyarlardaki sevgili babamı sevgiyle anıyorum sadece..Sorgulamıyorum erken gidişini artık,o yokluğun bana kazandırdığı olgunlukla okşuyorum içimdeki arlanmaz,uslanmaz,kapanmaz boşluğunu..

O boşluk ki hem dostum oldu hem düşmanım yıllardır.Hem bana her acıyla başa çıkableceğimi hatırlattı en zor zamanlarda hem de 'sen aslında ne kadar büyük acıların içindesin' diye fısıldadı bana en çoşkulu mutluluklarımda..Ne de olsa babamın boşluğu, sever de döver de dedim.Sevdim hep..

Hala yağmur yağdığı için teşekkürler, bu güzel,güçlü,yoğun duyguları hissettiğim için teşekkürler..Mutluluk dolu geceler..