Hayat mükemmel mi ne??

Selam! sesimi duyan birileri varsa eğer! Uzun bir süre sonra bolca dinlenmenin keyfini çıkarıyorum bugünlerde.Bayadır çok yoğun olduğumdan bahsediyordum.Çok buhranlı bir dönemi de çok şükür atlattım.Ben öyle yoğunluk içinde bir ileri iki geri giderken merkürde durmadı tabi canım benim geriledide geriledi.Astrolojiye ne kadar inanırsınız bilmem de, bu seferki gerileme neredeyse elle tutulur bir şekilde gösterdi etklerini benim hayatımda... Neyseki en az hasarla atlattım ve birçok kişinin nefretle andığı o dönemler benim hayatımın en güzel dönüşümüne sebep oldu.

Herneyse bir şekilde atlattık o dönemi ve huzurlu günlerimize döndük yeniden.Bu sıralar oldukça bol vaktim var ve çok güzel değerlendiriyorum.En çokda evime vakit ayırabildiğim için mutluyum. Taşındığımdan beri yapmak istediğim şeylerin bir kısmını gerçekleştirdim.

Bunlardan ilki banyoda yapmak istediğim değişiklikti.Fayanslar değişince,boyaların üzerine gelen sıva çok sinirimi bozuyordu . Nihayet o sıvaları önce yonttum sonra boyadım ve çok güzel oldu.

Bir diğer en çok istediğim şeyse güzel bir balkondu.Bloğumda daha önce bu konuyla ilgili bir yazı yazmıştım.Başkonumda bazı değişiklikler yaptım.İki yıldır balkonda domates biber maydanoz fesleğen gibi ufak çapta bitkiler yetiştiriyorum.Bu yıl bu olayı biraz büyütmeye karar verdim ve bol bol toprak saksı tohum alarak organik tarım olayına balıklama daldım.Yaza menemenler salatalar benden :)

Evde olmayı çok seviyorum ama en çok neyi yemek yapmayı!!! Uzun süredir bunada vaktim olmuyordu ama artık güzel güzel yemeklerimi de yapıyorum. Bugün kendime çok lezzetli bir pırasa yaptım. Biraz öncede bir kek yapmışım ki yıkılıyor eskisi gibi yemek yapabilirsem belki yine yemek bloğuma geri dönebilirim ha, neden olmasın?

Bence hayat mutlu olduğumuz anların toplamı. Ne kadar keyif alır ve mutlu yaşarsak o kadar anlamlı olur hayat.Mutluluğun bir standardı yok,sınır sizsiniz, her anın tadını çıkarın ve nasıl istiyorsanız öyle yaşayın.KİM NE DERSE DESİİİN!!!!!

Uçurtmalar

Bi an kendimi, ofiste, yarattığım boş vakti değerlendirmeye çalışırken saçma sapan şeyler yapar halde buldum.Zamanım var ama onu mu yapsam bunu mu derken bi bakıyorum hiçbişey yapamıyorum.Saçma sapan şeylerle vakit uçup geçmiş.
Son zamanlarda sürekli yoğunluktan bahsettiğimin farkındayım.Ama tabiiki sadece çalışmıyorum.

İş dışında şuan en çok yaptığım şey kitap okumak.Kitap okumayı çok seviyorum ve uyumaya,televizyon izlemeye,internete tercih edebiliyorum.Son zamanlarda en çok keyif aldığım şey, yatağıma gömülüp uzun uzun kitap okumak, belki çok yorulduğum için dinlendirici geliyordur.ne okuyorum? Bu aralar en son yazımda bahsettiğim fifty shades üçlemesinin ikinci kitabını ve Bu Egoları Şişirsekte mi Saklasak ı dönüşümlü olarak okuyorum.Ne alaka diye bende kendime sormuyo değilim.Aslında piskoloji,kişisel gelişim kitaplarını seviyorum.Önceden roman okuyamazdım,saçma gelirdi ama sürükleyici kitaplar kafayı boşaltmak için iyi oluyor.

Çok sık olmasada spor yapmaya çalışıyorum.Aslında spor yapmayı çok seviyorum ve insanlar neden spor yapmaz anlamıyorum ama bu ay gerçekten yorgundum ve çok sık gidemedim salona.Saatleri uyarsa zumba derslerini asla kaçırmıyorum ve yüzmek çok iyi geliyor.Spor eğitmeni arkadaşım suyun içinde yürüsen bile iyi gelir diyor.

Bu aralar hem işte hem iş dışında öğrencilerimle vakit geçiriyorum.Benim öğrencilerim yetişkinler ve birçoğuyla arkadaş gibiyim.Yaklaşık 4 yıldır Etiler'de çalıştığım için bu çevreden birçok kişiyle güzel dostluklar kurdum.Önce öğrencim sonra dostum oldular.Onlarla vakit geçirmeyi çok seviyorum.

Etiler'i çok seviyorum.Bu çevredeki mekanları keşfetmeyi,farklı şeyler yemeyi,içmeyi çok seviyorum.Tabiiki bu sadece Etilerle kısıtlı değil ama en çok bu çevreyi seviyorum ve son zamanlarda en çok bunu yapıyorum.

Sanırım 2013 bana sosyallik getirdi.Hep kalabalık,sevdiğim insanlarla,sohbetli,neşeli geçiyor günlerim.

Evime taşınalı 5 ay oluyor, ev içinde yapmayı düşündüğüm değişiklikler yavaş yavaş gerçekleşiyor ve beni çok mutlu ediyor.Evim giderek güzelleşiyor.Yaşanmışlıklar ve anılar artıyor,bence bir yeri en çok güzel yapanda bu.

Giderek huzur dolu,mutlu bir insan oluyorum.Sanırım büyümek böyle birşey.

Herkese huzurlu günler diliyorum.SEVGİLER

Selam Şubat!

2013 hızlı geldi,çabuk geçiyor... Şubatı ortalamışız bile. 4 yıldır en yoğun çalıştığım zamanlar Aralık-Ocak-Şubat ayları oluyor.
Aslında bazen bunalsamda,çok şikayet etmiyorum,yoğun olmayı,çalışmayı seviyorum ben.Bu yılın ilk ayı gayet verimli geçti benim için çalışma açısından.Güzel işler yapıyorum,kendimi geliştiriyorum,bu durumdan memnunum.Bu yoğunluk içinde bloğuma da bir selam vermek, Şubat ayına bir yazı yazmak istedim ki, sonra dönüp baktığımda bu aya ait birşeyler okurum.

Bu yıl okuduğum ilk kitaptan bahsedeyim mesela..
Çok kitap aldım,çok kitap okudum ama ilk defa bir kitabı okumayı bu kadar istedim ve planladım.İçimden bir ses bu kitabı okumalısın dedi.Kitabı okumak için eve koşa koşa gittim resmen.




İlk yarısı çok güzeldi,tam beklediğim gibidiydi.Çaresiz,özgüvensiz bir adam var ve birgün karşısına çıkan tanımadığı bir adam ona yol gösteriyor,öğütler veriyor.Kendine güvenmesini,başarılı olmasını sağlıyor, gayet güzel derken ikinci yarıda biraz saçmalamıştı.Sonunda ne olacağını tahmin ederek okudum ve gerçekten biraz abartıydı.Yinede sevdim.Tavsiye ederim,okunmalı.Bu yazarın diğer kitaplarınıda okuycam mutlaka.Bence benim tarzımda yazıyor.

O kitap biter bitmez buna başladım.


Hakkında hiçbir yorum yapmak istemiyorum.Helede beğenip beğenmediğim konusunda.Ne diyeceğimide bilemiyorum açıkçası, erotik hikaye sevenlere mi diyim ne diyim. Ben çok merak ettim aldım, hiç bu tarz bir kitap okumamıştım.Değişik.

Hikaye Amerika'da geçiyor, çok güzel anlatılmış ama sanki bir hikayeyi değilde yazarın fantezilerini okuyorsunuz.Tavsiye edip etmeme konusunda kararsızım.

Bu yılın ilk kitapları bunlardı,daha çok kitap okuma ve paylaşma fırsatım olur umarım,SEVGİLER.

İz bırakanlar unutulmaz...

Daha bisiklete binmeyi beceremediğim yıllardı,ben hep sorgulardım hayatı.Hep anlamaya çalışırdım insanları,hareketlerini.Ailemin benden gizlediği gerçekler olduğunu düşünürdüm,bilmediğim şeyLer vardı ve ben öğrenmeliydim.Neden sorduğum soruları geçiştiryorlardı,neden bazen fısıltılarla konuşuyorlardı,evimize gelen insanlar kimdi?Benden birşey saklıyorlardı kesin.
Kendimi bildim bileli düşünmek en sevdiğim eylem oldu.Çok düşündüm,çok okudum,çok konuştum,çok gezdim,çok insan tanıdım,en güzeli çok şey öğrendim hayattan.Her yaşadığım benim için çok değerli tecrübelerdi ve tecrübelerim en değerli hazinemdi.


Bu yaşa geldim bunu öğrendim dediğim şeylerin başında gelir; iz bırakmak..

Bir insanın hayatına giriyorsun,beraber zaman geçiriyorsunuz.Arkadaş oluyorsunuz,sevgili ya da ne bilim işte bir şekilde iletişim halindesiniz.Birgün o insanın hayatından çekip gittiğinde yokluğunuz hissedilsin yahu..

Son 2 yılda,özellikle geçen sene hayatımda bir yaprak dökümü yaşandı.O güne kadar 'hayatımda olmazsa olmaz' dediğim ne kadar insan varsa, büyük laf konuşmıycan kardeş der gibi hayatımdan öyle bir silindi ki tozu bile kalmadı.Lafı yine vazgeçmek güzeldire getirmiycem, vazgeçmek gerekiyorsa tabii ki vazgeçilecek o ayrı.

Mesela; şuan hayatımda olmayan birini bana hatırlatan herhangi birşey olduğunda; eski bir fotoğrafı,maili görmek gibi,aa evet bu benim hayatımda vardı ya,aa şöyle olmuştu derken buluyorum kendimi.Sonrada hayret ediyorum.Ömür harcamışsınız yahu,nasıl bu kadar silinir hafızandan.Siliniyor işte,özlemiyorsun.İşyerinde,arkadaş grubunda öyle insanlar oluyor ki hep anıyorsunuz,gülümsüyorsunuz.Öyle insanlar var ki yokluğunu hissetmiyorsun.
Tarzı,düşünceleri,esprileri hatırlanan,sevilen,unutulmayan insanlardan olmak dileğiyle..

Küçük İstavritin Öyküsü

Küçük istavrit yiyecek bir sey sanip
Hizla atildi çapariye
Önce müthis bir aci duydu dudaginda
Gümbür gümbür oldu yüregi
Sonra hızla çekildi yukarıya

Aslında hep merak etmisti
Denizlerin üstünü
Neye benzerdi acep gökyüzü
Bir yanda büyük bir merak
Bir yanda ölüm korkusu

`Dudagi yarıklar` denir, sanslidir onlar
Hani görüp de gökyüzünü, insani
Oltadan son anda kurtulanlar
Ne çare balikçinin parmaklari
Hoyratça kavradi onu
Küçük istavrit anladi yolun sonu

Koca denizlere sigmazdi yüregi
Oysa simdi yüzerken
Küçücük yesil legende
Cansiz uzanivermis dostlarina
Degiyordu minik yüregi

Insanlar gelip geçtiler önünden
Bir kedi yalanarak bakti gözünün içine
Yavasça karardi dünya
Basi da dönüyordu
Son bir kez düsündü derin maviyi
Beyaz mercani bir de yesil yosunu

Iste tam o sirada egilip aldim onu
Yürüdüm deniz kenarina
Bir öpücük kondurdum basina
Iki damla gözyasindan ibaret
Sade bir törenle saldim denizin sularina

Bir an öylece bakakaldi
Sonra sevinçle dibe daldi
Gitti, tüm kederimi söküp atarak
Tesekkürü de ihmal etmemisti
Birkaç degerli pulunu elime avuçlarima birakarak

Balikçi ve kedi saskin baktilar yüzüme
Sorar gibiydiler, neden yaptin bunu diye
`BIR GÜN` dedim `BULURSAM KENDIMI
YESIL LEGENDEKI KÜÇÜK ISTAVRIT KADAR ÇARESIZ
SON ANA KADAR HEP BIR UMUDUM OLSUN DIYE`

SERDAR SIRALAR

Döncem demiştim.

Karlı bir İstanbul gününden Merhaba,
Okuduğum kitaplarla ilgili bir yazı yazmak için 386. kez bloğuma girdiğim gün, fikrimi değiştirdim,böyle olmayacak dedim.Serbest türde, öylemesine bir yazı açmak için tıkladım yeni yazı düğmesine!! Bayadır etiketli etiketli güzel güzel postlar giriyordum,bu halimdende memnundum.Çünkü daha öncesinde bloğuma kafama göre birşeyler saçmalayıp duruyordum ve bunları herkes okumasın istiyordum.Güzel,konulu,resimli yazılar yazınca,herkes ne demek istediğimi anlayınca ve beğenince mutlu oldum.Bu yüzden bu tür yazılara ağırlık verdim.Kitap-kozmetik-film-tiyatro diye yazılarımı etiketledim ve daha renkli bir blog oluşturacağımı sandım.Ama ben ne zaman standart bir insan olabildimki!

İşte yine oyunu bozdum ve mutluyum! Ne yani!

Bu asi girişten sonra,yazının devamı son zamanlarda yaptığım şeylerle ilgili olabilirdi ama bloğu fazla kişiselleştirmek istemem.(niye? hitap ettiğin milyonlar sıkılmasın diye mi?) Aslında,kişiselleştirsemde sıkıcı olmazdı ne de olsa çok renkli bir hayatım var.
Belki birgün onunla ilgilide birşeylerde yazarım ama şimdi daha önce tanıtmayı defalarca denediğim kitaptan bahsetmek istiyorum.

öhöm.

Çok sevgili arkadaşımın bana doğumgünümde hediye ettiği bu kitabı hiç sıkılmadan çok hızlı bir şekilde bitirdim.Kitap kötü şeylerden bahsediyo, sokak çocukları,tecavüzler,dışlananlar,sevilmeyenler... İlginç bir hikaye.Genelde bu tarz şeyler okumayı sevmem.Neden? Pozitf şeyleri severim ben,insanların gücüne inanırım.Kurban rolüne bürünen insanları sevmem.Vah vah ne talihsiz çocuk diye acımam.İlişkileri anlamaya çalışırım,davranışları çözerim.Buna rağmen bu kitabı okumamın benim açımdan faydalı olduğunu düşünüyorum.Farklı analizler yaptım.Ben bile sevmişsem bu tarz bir kitabı,kesinlikle rahatlıkla tavsiye ederim.

Bu kitabıda geçen yılki doğumgünümde başka bir değerli arkadaşım almıştı.Söyleyecek söz yok,çok güzel kitap.Hani bitmesin dediklerinizden,bitince bir boşluğa düşüp, karakterleri özlediğiniz türden.


Kitap okuma aşkı hiç bitmesin,kitap hediye eden arkadaşlar varolsun,sağolsun diyorum ve nihayet bu yazıyı yazabilmiş olmanın mutluluğu ve karın huzuruyla yazımı sonlandırıyorum.

döncem ben sana

Bana ne oldu bilmiyorum,şuraya bir yazı girmek kaç zamandır niye o kadar zor geldi? Üstelik yazıcağım konu belli.Taslaklara resimleri girdim,bi türlü elim gitmiyor.Sayfaya giriyorum kapatıyorum,diğer bloglara bakıyorum çıkıyorum.En kısa sürede yazıcam söz! :)