Beni hayallerimin bittiği yere asın...

Bugün ne tuhaf bi gündü, sürekli içimden hayat ne garip , ben ne tuhafım, ne kadar kararsızım, ne kadar dengesizim, fikirlerim ne kadar çabuk değişiyo tehlikeliyim deyip durdum.Ve gün boyu bu düşünceler kafamın içinde dönüp dururken arkada çalan fon müziği; ''hayat ne garipti''.. Onuda bir Cem Karaca söylüyordu bir Mahsun Kırmızıgül.. Akşama doğru müzik değişti, Zerrin Özer ''yol bir garip yolcu bi garip'' çalmaya başladı. Sabah 8.30 itibariyle milli eğitim memuresinin çartlak sesiyle uyandım.Neymiş bilmem ne okuluna vekil öğretmen olarak tayin edilmişim,onaylıyor muymuşum? sonra uyu uyabilirsen tekrar, zaten erken kalkıcam ve pilates yapıcam diye yatmıştım ama bi şekilde kendimi ''uyuyakaldım erken uyanamadım'' diye kandıracaktım.Yatağın içinde dönüp dururken bir telefon daha, okul müdürü... ''bahçeköye bekliyoruz sizi, sarıyer kaymakamlığına dilekçe yazın gelin''..kararsızlık..ve ardından Sarıyer yolları..ayaklar geri geri gider.... dilekçe alınır ve vazgeçilir...Hızlı bir şekilde eve dönülür, dönerken fon müziği umut doludur...Levent'e gelince otobüsten inilir..gökdelenlere bakılır..derin bir nefes alınır ve esaretten kurtulmuşcasına ,ayakları yerden kesen özgürlük!! eve gidilir , doğru yaptığına, hayallerinin peşinden koşulması gerektiğine karar verilir,mutlu olunur,herşey unutulur... telefon... müdür.. ''gelicektiniz?''. -bakın ben istemiyorum... ''çocukların dersleri boş geçiyo,hoca yok''... -ben istemiyorum,yani öğretmenlik.. ''çocuklarr, bakın gelin bi görüşelim''.. -tamam,geliyorum... yol çok uzundur.. çok uzaktır.. tahmin edilenden çok uzak... yollar,deniz,orman,kırsal ve bahçeköy... gerçekten bi köy.. şaka gibi... ama herşey çok sevimlidir.. otobüsten inilir, yürünür, çocukların oynadığı dar sokaklardan ve okul... bir okul, ne ifade eder bi öğretmen için, benim için.. evinden kaçan bi kız çocuğunun, evine çaresiz geri dönüşü. müdür, içimi acıttı, kariyer,para,hedefler hepsi bi kenara di mi, öğretmensin sen,çocuklar.. vicdan,mantık,duygular.. anlaşılır..otobüste fon müziğini Mahsun Kırmızıgül söyler.. gökdelenler.. görmek istemiyorum,kafamı önüme eğip, suç işlemiş gibi eve koşuyorum.. Niran Ünsal söylüyor; ''ben ne zaman büyüdüm anne??'' ben neden hiç olmak istemediğim yerdeyim? beni hayallerimin bittiği yere asın...